Στη χώρα μας ο αριθμός των ατυχημάτων είναι τεράστιος γι’αυτό και γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη της εκπαίδευσης και ενημέρωσης των πολιτών σε θέματα κυκλοφοριακής αγωγής και οδικής ασφάλειας από πολύ μικρή ηλικία.

Ένας πολύ καλός τρόπος είναι τα πάρκα κυκλοφορικής αγωγής, στα οποία τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν με λεπτομέρειες τα σήματα της Τροχαίας, να μάθουν ν’ αναγνωρίζουν τα λάθη στη οδική τους συμπεριφορά και να καταφέρουν να τα διορθώσουν, ν’ αποκτήσουν κυκλοφοριακή συνείδηση και θετική στάση στα θέματα οδικής ασφάλειας.

Αν έχετε παιδιά από 7-16 ετών μπορείτε να επωφεληθείτε από την προσφορά του πάρκου κυκλοφοριακής αγωγής Endurance Club που βρίσκεται στο 43o χ.λ.μ Αθηνών-Λαμίας Με μόλις 8€, από 30€, αγοράζετε ένα 1 μάθημα εκμάθησης κυκλοφοριακής αγωγής για 1 παιδί, που περιλαμβάνει 10΄ θεωρίας και 20΄ προετοιμασίας και καθαρής οδήγησης.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

No related posts.

Τα παιδιά είναι υπερκινητικά, δεν έχουν ανάγκη να «κάτσουν να ξεκουραστούν», όπως οι μεγάλοι, οπότε μην περιμένετε πως μόλις πέσει η διαταγή να σβήσει η τηλεόραση, το playstation, το κομπιούτερ, θα πατήσει το κουμπί του off και να κάτσει φρόνιμο και ήσυχο στην καρέκλα!

Θα το εκτιμήσει αφάνταστα, χωρίς φυσικά να το ξεστομίσει ποτέ, αν στην ερώτησή του «τι θα κάνω τώρα;», του πείτε «φόρεσε τα παπούτσια σου, θα βγούμε βόλτα μαζί!». Τα παιδιά λατρεύουν να περνούν χρόνο μαζί σας. Όποιο πρόγραμμα παίζει στην τηλεόραση, με όποιο ηλεκτρονικό παιγνίδι κι αν παθιάζεται, μόλις καταλάβει ότι θα κάνετε κάτι μαζί, είναι έτοιμο να παρατήσει τα πάντα για χάρη σας…

Προτείνετέ του μια βόλτα σ’ ένα μουσείο. Μπορεί η λέξη «μουσείο» να δημιουργεί ακόμη και σε σας χασμουρητά, αλλά το ξέρατε πως υπάρχουν μουσεία και ιδρύματα που ορισμένα απογεύματα έχουν δραστηριότητες για παιδιά; Ψάξτε τι υπάρχει κοντά σας, κάντε μια λίστα με τις μέρες και τις ώρες και προγραμματιστείτε αναλόγως! Στην Αθήνα, π.χ. το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης διοργανώνει διάφορες δραστηριότητες, όπως ζωγραφική και χειροτεχνίες, όπως επίσης και το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο που έχει πληθώρα από ψυχαγωγικά προγράμματα. Στον ίδιο κατάλογο, προσθέστε και τα παιδικά θέατρα. Σε κάθε οδηγό με τις πολιτιστικές εκδηλώσεις της κάθε πόλης, υπάρχει και μια σελίδα με τα πολιτιστικά event για παιδιά, όπως παραστάσεις,  κουκλοθέατρα, αφηγήσεις παραμυθιών κ.τ.λ.

Αν μικροί και μεγάλοι ζητάτε διασκέδαση και ψυχαγωγία, μια πολύ καλή ιδέα (πριν μπει η βαρυχειμωνιά) είναι να επισκεφτείτε τα διάφορα θεματικά πάρκα της πόλης σας, ή να πάτε σε κάποιο παγοδρόμιο, ή πάρκο για πατινάζ, (ή water park το καλοκαίρι) και να διασκεδάσετε με την ψυχή σας! Το παιδί σίγουρα θα το ευχαριστηθεί κι αν παίξετε κι εσείς μαζί του, θα του χαρίσετε μια απ’ τις ωραιότερες μέρες της ζωής του! Μπορείτε, επίσης, να επισκεφτείτε το ζωολογικό κήπο, το ενυδρείο, το πλανητάριο για να ψυχαγωγηθείτε ανακαλύπτοντας και μαθαίνοντας. Αν ο καιρός δεν το επιτρέπει, μπορείτε να πάτε σε ένα παιδότοπο και να περάσετε εκεί τη μέρα ή το απόγευμα ή το πρωινό σας.

Μέσα από όλες αυτές τις δραστηριότητες, θα βοηθήσετε το παιδί σας να ανακαλύψει τα ενδιαφέροντα και τα ταλέντα του. Μπορείτε να του προτείνετε να το εγγράψετε σε σχολή θεάτρου ή χορού, σε εργαστήρι ζωγραφικής ή χειροτεχνίας, να του προτείνετε να μάθει ένα μουσικό όργανο, να το πάτε σε μια παιδική χορωδία, να πάει σε κάποιο αθλητικό σύλλογο ή σωματείο για να ασχοληθεί με ομαδικό ή και ατομικό άθλημα. Προσοχή όμως, μην το παρακάνετε. Δεν πρέπει να «βαρυφορτώσετε» το πρόγραμμα του παιδιού γιατί πρέπει κάπως να απασχολείται τα απογεύματα!

No related posts.

Πόσο, όμως, ευτυχισμένη είναι μια οικογένεια όταν ο πατέρας λείπει πολλές ώρες;

Όταν ο ένας από τους δυο γονιούς είναι συνέχεια απών, το ρόλο του καλείται να καλύψει ο άλλος γονιός. Αν ο πατέρας φεύγει το πρωί και επιστρέφει το βράδυ, τότε όλο το βάρος του νοικοκυριού πέφτει στη μητέρα. Εκείνη θα ετοιμάσει τα παιδιά το πρωί για το σχολείο, εκείνη θα τα πάει μέχρι την τάξη, εκείνη θα τα συνοδεύσει στο σπίτι το μεσημέρι, εκείνη θα ετοιμάσει το φαγητό, εκείνη θα τα βοηθήσει στο διάβασμα, εκείνη θα κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Κι αν η μητέρα εργάζεται, είναι πολύ δύσκολο να φέρει σε πέρας όλα αυτά. Σίγουρα κάποια στιγμή θα κουραστεί, θα απογοητευτεί και θ’ αρχίσει να χάνει την ψυχραιμία της, θα θυμώνει, θ’ απελπίζεται. Τα παιδιά διαισθάνονται όταν κάτι δεν πάει καλά και θ’ αρχίσουν, άθελά τους τις περισσότερες φορές, ν’ απομακρύνονται κι απ’ αυτήν. Το αποτέλεσμα είναι τα παιδιά να νιώθουν μόνα, αποξενωμένα από τους γονείς, ο θεσμός της οικογένειας αρχίζει τα κλονίζεται κι όσο περνούν τα χρόνια, το χάσμα θα μεγαλώνει. Οι συνέπειες θ’ αρχίσουν να φαίνονται στην εφηβεία, την δύσκολη περίοδο της ζωής τους, όταν δεν θα έχουν κάποιον να τους συμβουλεύει, να τους καθοδηγεί, να τους στηρίζει.

Αν ρωτήσεις ένα παιδί τι προτιμάει περισσότερο: ένα καινούριο παιγνίδι, ή το παιγνίδι με τον μπαμπά του, σίγουρα θα απαντήσει το δεύτερο. Η αγάπη, η στοργή, η καθοδήγηση του πατέρα είναι πολύ σημαντικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού. Ο πατέρας του είναι το πρότυπό του, είναι ο ήρωάς του, είναι ο άνθρωπος στον οποίο θέλει να μοιάσει. Αν ο πατέρας είναι συνέχεια απών από τη ζωή του, το παιδί το εισπράττει ως αδιαφορία. «Ο μπαμπάς δεν μας αγαπάει, δεν θέλει να είναι μαζί μας. Αν μας αγαπούσε, δεν θα ήταν συνέχεια στη δουλειά».

Ακόμη και το ζευγάρι το ίδιο θα έχει προβλήματα, καθώς θ’ απομακρύνεται ο ένας από τον άλλο. Όποιο πρόβλημα προκύψει, η σύζυγος θα ρίχνει το φταίξιμο στον σύζυγο «εσύ φταις που δεν ήσουνα εδώ» και όποια δυσκολία παρουσιαστεί, δεν θα έχει το κουράγιο να την προσπεράσει «δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου!». Ο σύζυγος θα νιώθει απογοητευμένος, αδικημένος που ενώ εκείνος «δουλεύει συνέχεια για να μη τους λείψει τίποτα, κανείς δεν το εκτιμά». Και θ’ αρχίσει κι ο ίδιος να απομονώνεται, θα νιώθει ξένος στο σπίτι του, θ’ αρχίσει να αγνοεί σημαντικά πράγματα για την οικογένειά του. Αφού θα είναι ποτέ στο σπίτι, τα παιδιά του δεν θα έρθουν ποτέ να του ζητήσουν βοήθεια με τα μαθήματα, δεν θα μάθει ποτέ ότι ο γιος του είναι αδύνατος στα μαθηματικά, ή ότι η κόρη του γράφει καταπληκτικές εκθέσεις. Δε θα μάθει ποτέ τα ενδιαφέροντά τους, τα γούστα τους, τους φόβους, τις ανησυχίες τους. Θα είναι ο πατέρας τους, αλλά θα τους είναι ξένος. Κι όσο περνάει ο καιρός θα προτιμάει να περνάει ώρες στη δουλειά του, που θα γίνει το καταφύγιό του, γιατί εκεί νιώθει χρήσιμος, τον χρειάζονται, ανταμείβουν τις προσπάθειές του. Κι αν κάποτε καταλάβει πως τα χρόνια περνούν, μπορεί να είναι αργά.

No related posts.

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», σχεδόν όλοι οι Έλληνες καπνιστές έχουν ξεκινήσει το τσιγάρο στην εφηβεία. Μόνο 1 στους 10 ξεκίνησε να καπνίζει μετά τα 18! Η πιο συχνή ηλικία που οι Έλληνες ξεκινούν το κάπνισμα είναι η περίοδος από τα 15 μέχρι τα 18 τους χρόνια, ενώ είναι πολύ ανησυχητικό ότι χρόνο με το χρόνο πέφτει ο μέσος όρος ηλικίας των εφήβων καπνιστών, αφού ακόμη και παιδιά των 12 ετών δηλώνουν καπνιστές! Το πρόβλημα διογκώνεται όταν αναλογιστεί κανείς πως σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία, μερικά μόνο τσιγάρα είναι αρκετά για να προκληθεί εθισμός, έτσι όταν ακούμε ένα παιδί να λέει «δεν μπορώ να το κόψω», δεν είναι ούτε υπερβολή, ούτε μιμιτισμός των μεγάλων. Λέει αλήθεια.

Τι πρέπει, όμως, να κάνουν οι μεγάλοι για να προστατέψουν τα παιδιά από αυτή την κακή συνήθεια που είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην υγεία τους, σε λίγα μόνο χρόνια; Κι όπως όλα ξεκινούν από την οικογένεια, τον πρώτο και σημαντικότερο ρόλο έχουν οι γονείς. Απ’ την στιγμή που ένα ζευγάρι αποκτήσει παιδί, καλό θα ήταν να κόψουν το τσιγάρο αμέσως. Το παιδί, από την βρεφική ηλικία αντιλαμβάνεται τι γίνεται κι έτσι οι δικαιολογία «θα το κόψω όταν μεγαλώσει» δεν θα βοηθήσει καθόλου στο πρόβλημα. Οι γονείς πρέπει, όταν ακόμη το παιδί είναι μικρό, να του εξηγούν πως το τσιγάρο είναι μια βλαβερή συνήθεια, που δεν προσφέρει τίποτε, παρά μόνο προβλήματα και αρρώστιες, σε αυτούς που καπνίζουν. Ακόμη και στην κρίσιμη εφηβική ηλικία, οι γονείς πρέπει, με ήρεμο και σωστό τρόπο να εξηγήσουν στο παιδί τους να μείνει μακριά από τους πειρασμούς. Εκβιασμοί όπως «μη σε πιάσω να καπνίζεις, αλλιώς θα …», θα φέρουν τ΄αντίθετα αποτελέσματα γιατί ως γνωστόν οι έφηβοι έχουν μια κλίση προς την αντίδραση και την επαναστατικότητα.

Στην περίπτωση που οι γονείς αντιληφθούν ότι το έφηβο παιδί τους καπνίζει, πρέπει να αντιδράσουν με ήρεμο και ώριμο τρόπο. Η διαταγή «κόψ’ το αμέσως!» φυσικά και δεν θα εισακουστεί. Έτσι κι αλλιώς κανένας εθισμός δεν κόβεται απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Οι γονείς πρέπει να συμπαρασταθούν στο παιδί τους, να του δείξουν έμπρακτα τη συμπαράστασή τους και να το βοηθήσουν να καταλάβει ότι η βοήθεια και η ενημέρωση από ειδικούς είναι απαραίτητη – δεν είναι αδυναμία το να ζητάς βοήθεια. Αντίθετα, δύναμη είναι να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να τα διορθώνεις.

No related posts.

Οι έφηβοι περνούν την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής τους. Τα γούστα τους, τα ενδιαφέροντά τους, οι απόψεις τους μεταλλάσσονται συνεχώς –λόγω της τάσης τους να ακολουθούν τη μόδα, λόγω της τάσης τους να μιμούνται τους μεγάλους. Οι έφηβοι είναι μπερδεμένοι για πολλά θέματα και η αγωνία, το άγχος και η πίεση να διαλέξουν «κάτι» γιατί πρέπει να επιλέξουν τη δέσμη ή τα μαθήματα που θ’ ακολουθήσουν στο Λύκειο, συχνά τους οδηγεί στη λήψη των λανθασμένων αποφάσεων.

Το σχολείο προσφέρει το μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού, αλλά και εξειδικευμένους καθηγητές που μπορούν να προσφέρουν τις απαραίτητες συμβουλές στους νέους. Τη σωστή καθοδήγηση, όμως, θα τους τη δώσουν οι ίδιοι οι γονείς τους, γιατί μόνο αυτοί γνωρίζουν το παιδί τους καλύτερα απ’ τον οποιοδήποτε, γνωρίζουν τα γούστα του, τα ενδιαφέροντά του, τις κλήσεις του, τα όνειρά τους, τους στόχους τους.
Ο ρόλος του γονέα σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να είναι καθαρά συμβουλευτικός. Δεν πρέπει κανένας γονέας να επιβάλει στο παιδί του να «γίνει γιατρός, γιατί είναι ένα επάγγελμα με υπόληψη», «δικηγόρος, γιατί είναι ένα επάγγελμα με λεφτά», «δάσκαλος, γιατί θα δουλεύει μισή μέρα και θα έχει πολλές διακοπές», κ.ο.κ.

Ο γονιός πρέπει να βοηθήσει το παιδί του να αποφασίσει τι του αρέσει, σε τι είναι καλό, ποιο επάγγελμα θα καλλιεργήσει την προσωπικότητά του και θα αναδείξει τα ταλέντα του, ποιο επάγγελμα είναι κατάλληλο για τις δεξιότητές του, ποια σπουδή θα το βοηθήσει να βρει δουλειά, ποια δουλειά θα του προσφέρει μια καλή ποιοτική ζωή.

Ακόμη κι αν το παιδί εκφράσει ενδιαφέρον για κάποια επαγγέλματα, ο γονέας έχει ευθύνη να βοηθήσει το παιδί του να πάρει τη σωστή απόφαση: ποιο απ’ αυτά είναι το ιδανικότερο σύμφωνα με τις ικανότητες και το χαρακτήρα του ή ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν ταιριάζει στο παιδί τους (ένας έφηβος που αδυνατεί να πειθαρχήσει, δεν μπορεί να γίνει στρατιωτικός, ή ένα κορίτσι που ταράζεται στη θέα του αίματος, δεν μπορεί να γίνει γιατρός ή νοσοκόμα, ή κάποιος που είναι αδύνατος στα μαθηματικά, δεν μπορεί να γίνει πιλότος).

Ο γονιός πρέπει να ενθαρρύνει το παιδί του, πριν πάρει τη σωστή απόφαση, να ενημερωθεί για όλο το φάσμα των επαγγελμάτων, να το ενθαρρύνει να μιλήσει με τον καθηγητή επαγγελματικού προσανατολισμό ώστε να ενημερωθεί για τους διάφορους κλάδους σπουδών που προσφέρουν τα πανεπιστήμια της χώρας και του εξωτερικού, ή να πηγαίνει σε ειδικά σεμινάρια.

Η επιλογή ενός επαγγέλματος δεν είναι εύκολη υπόθεση, γι’ αυτό δεν πρέπει να γίνει με βιασύνη και επιπολαιότητα.

No related posts.

Σπερματέγχυση: Είναι η πιο παλιά μέθοδος υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και η πιο απλή και ανώδυνη. Εφαρμόζεται στην περίπτωση που ο σύντροφος έχει αδύνατο σπέρμα. Η σπερματέγχυση πραγματοποιείται την ημέρα της ωορρηξίας της γυναίκας. Την ίδια μέρα, ο σύντροφος δίνει σπέρμα, τα σπερματοζωάριά του επεξεργάζονται-ενεργοποιούται στο εργαστήριο και στη συνέργια τοποθετούνται στη μήτρα της γυναίκας, της οποίας οι σάλπιγγες πρέπει να είναι ανοικτές ώστε τα σπερματοζωάρια να κινηθούν και να συναντήσουν το ωάριο και να το γονιμοποιήσουν. Αν ο σύντροφος έχει αζωοσπερμία, τότε στη σπερματέγχυση χρησιμοποιείται σπέρμα δότη.

Μέθοδοι ZIFT-GIFT: Eίναι οι μέθοδοι που εφαρμόζονται όταν δεν μπορεί να εξηγηθεί η υπογονιμότητα του ζευγαριού ή όταν η γυναίκα πάσχει από ενδομητρίωση σε αρχικά στάδια, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι η καλή κατάσταση μίας τουλάχιστον σάλπιγγας. Με τη Μέθοδος GIFT μοιάζει πολύ τα αρχικά στάδια της κλασσικής εξωσωματικής γονιμοποίησης, μόνο που σ’ αυτήν η γονιμοποίηση δε γίνεται στο εργαστήριο, αλλά τα ωάρια που συλλέγονται από τις ωοθήκες τοποθετούνται αμέσως μετά μαζί με τα σπερματοζωάρια στις σάλπιγγες όπου και γίνεται η φυσική γονιμοποίηση τους. Η ανάρρωση είναι σύντομη, αφού η γυναίκα μπορεί να πάει σπίτι της την ίδια μέρα. H Μέθοδος ΖΙFT είναι παρόμοια, μόνο που αντί για ωάρια και σπερματοζωάρια, τοποθετούνται στις σάλπιγγες έμβρυα που έχουν γονιμοποιηθεί στο εργαστήριο.

Μικρογονιμοποίηση: Είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται όταν τα σπερματοζωάρια του άνδρα αδυνατούν από μόνα τους γονιμοποιήσουν το ωάριο της γυναίκας. Έτσι με τη μικρογονιμοποίηση -στην οποία ένα σπερματοζωάριο είναι αρκετό- εντοπίζεται ένα σπερματοζωάριο με κίνηση, απορροφάται με μια ειδική βελόνα και στη συνέχεια με αυτή τη βελόνα τρυπάται το ωάριο για να τοποθετηθεί στο κέντρο του το σπερματοζωάριο και το γονιμοποιεί.

MESA – TESΕ: Είναι οι μέθοδοι που εφαρμόζονται όταν η αζωοσπερμία του άνδρα οφείλεται σε απόφραξη (συνήθως εκ γενετής) της επιδιδυμίδας (του σωλήνα που συνδέει τον όρχι με το πέος). Έτσι με την MESA το σπέρμα λαμβάνεται επιδερμικά από την επιδιδυμίδα, μετά από τοπική αναισθησία, ενώ με την TESE, το σπέρμα λαμβάνεται από τους όρχεις με χειρουργική επέμβαση από ουρολόγο. Μετά ακολουθείται η μικρογονιμοποίηση και η εξωσωματική γονιμοποίηση.

Εμβρυομεταφορά Βλαστοκύστεων: Η μέθοδος αυτή διαφέρει από την κλασσική Εξωσωματική ως προς τη μέρα που γίνεται η μεταφορά των εμβρύων στη μήτρα. Ενώ με την Εξωσωματική αυτό γίνεται μετά από 2-3 μέρα από την ωοληψία, όταν η ανάπτυξη των εμβρύων βρίσκεται στο στάδιο των 2-8 κυττάρων, με αυτή τη μέθοδο η μεταφορά των εμβρύων στη μήτρα γίνεται μετά από 5-6 μέρες όταν το έμβρυο έχει φτάσει τα 50-100 κύτταρα. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται σε γυναίκες που έχουν πολλά έμβρυα, καθώς μόνο μερικά θα καταφέρουν να φτάσουν το στάδιο της βλαστοκύστης, ενώ τα υπόλοιπα θα καταστραφούν. Έτσι με αυτήν την μέθοδο επιτυγχάνεται η αύξηση του ποσοστού εμφύτευσης ανά έμβρυο, αλλά και η αποφυγή πολύδυμων κυήσεων.

No related posts.

Η μετάβαση στο Δημοτικό μπορεί να είναι για τα παιδιά του νηπιαγωγείου, η πιο τρομακτική εμπειρία που έχουν ζήσει μέχρι τώρα. Το Δημοτικό είναι γι’ αυτά κάτι το άγνωστο, κάτι το «μεγάλο», το δύσκολο, το απαιτητικό. Για τα παιδιά του νηπιαγωγείου το δημοτικό «είναι για τους μεγάλους». Άραγε, νιώθει πως το ίδιο μεγάλωσε; Νιώθει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να εγκαταλείψει τον κόσμο «των μωρών» για πάει στον κόσμο «των μεγάλων»;

Η φοίτηση των παιδιών στο νηπιαγωγείο έγινε, πλέον, υποχρεωτική και ο λόγος είναι για να προετοιμάζεται σταδιακά το παιδί για τη σχολική του σταδιοδρομία. Πηγαίνει στο νηπιαγωγείο για να μάθει να μπει σε πρόγραμμα, να μάθει να λειτουργεί σ’ ένα σύνολο, να παρακολουθεί το μάθημα της δασκάλας, να πειθαρχεί σε κανονισμούς, να μάθει να αφομοιώνει γνώσεις και πληροφορίες.

Αν το παιδί έχει μεγαλύτερο αδερφάκι και τόσο καιρό το έβλεπε να διαβάζει τα μαθήματά του, σίγουρα θ’ αναρωτιέται αν το ίδιο θα τα καταφέρει, αν θα είναι καλός μαθητής, αν θα έχει καλό δάσκαλο. Αυτές είναι αγωνίες που το παιδί δεν θα μας εκφράσει ποτέ ανοικτά, οπότε εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ερμηνεύσουμε τυχόν ερωτήσεις ή ανακοινώσεις του, ώστε να του δώσουμε τις απαντήσεις που χρειάζεται για να καθησυχαστεί.

Εκφράσεις του τύπου «πρέπει να σοβαρευτείς τώρα που θα πας στο Δημοτικό!», ή «το Δημοτικό δεν είναι παίξε-γέλασε», ή «αυτά που έκανες στο νηπιαγωγείο να τα ξεχάσεις, γιατί στο Δημοτικό δεν περνάνε», όχι μόνο θα τρομοκρατήσουν το παιδί, αλλά θα το κάνουν να μισήσει το σχολείο.

Αλλά και δικές μας αγωνίες, όπως «άραγε θα είναι καλός μαθητής;», ή «θα πειθαρχεί μέσα στην τάξη; Θα ακούει τη δασκάλα;», ή «θα τα πιάνει τα μαθηματικά ή θα έχουμε πρόβλημα όπως τον αδερφό του;», δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να φτάσουν στο παιδί.

Ο ρόλος που πρέπει να παίξουν οι γονείς στην δύσκολη –για το παιδί, αλλά και για τους ίδιους- περίοδο της μετάβασης από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό, δεν πρέπει να είναι παρά καθοδηγητικός και συμβουλευτικός. Οι γονείς πρέπει να εξηγήσουν στο παιδί πως το δημοτικό έχει άλλες απαιτήσεις από το νηπιαγωγείο, χωρίς να το πανικοβάλουν. Πρέπει να του εξηγήσουν τις υποχρεώσεις του ως μαθητή, χωρίς να το κάνουν να νιώθει σαν σκλάβο.

Πρέπει να του δώσουν την απαραίτητη αυτοπεποίθηση, αλλά και να του δώσουν να καταλάβει πως ενώ θα πρέπει να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις, εκείνοι θα είναι πάντα δίπλα του, να το βοηθάνε, να το στηρίζουν.

No related posts.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταλάβουμε τι είναι η θρομβοφιλία: είναι μία αυξημένη τάση του αίματος για πήξη. Όταν το αίμα πήζει, δημιουργούνται θρόμβοι, οι οποίοι θεωρούνται επικίνδυνοι, αφού μπορούν να φράξουν μερικώς ή ολικώς ένα αιμοφόρο αγγείο. Ο θρόμβος, επίσης, ανάλογα με το μέγεθός του και το σημείο που σχηματίζεται, μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην αναπνοή, πόνο στο στήθος, σοκ ή ακόμη και καρδιακή ανακοπή. Δεν είναι μια σπάνια νόσος, εφόσον εμφανίζεται σε 1 στους 15 ανθρώπους, ενώ από μοριακές αναλύσεις αποδείχτηκε πως από θρομβοφιλία πάσχει 1 στους 7 Έλληνες.

Η θρομβοφιλία μπορεί να είναι κληρονομική (διαγιγνώσκεται εύκολα), αλλά και επίκτητη, καθώς μπορεί να προκύψει από διάφορες καταστάσεις (διαβήτης,  καρκίνος, παχυσαρκία, έμφραγμα μυοκαρδίου, ακινησία, εγκυμοσύνη). Ωστόσο, η θρομβοφιλία κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς προκαλεί διάφορες άλλες σοβαρές επιπλοκές: από την κύηση νεογνών με ελλειπές βάρος, μέχρι αποκόλληση πλακούντα, ενδομήτριο θάνατο, πρόωρης γέννησης, ή ακόμη και αποβολή. 

Αυτό δε σημαίνει ότι όταν σε μία γυναίκα διαγνωστεί θρομβοφιλία κατά την εγκυμοσύνη της, θα έχει προβληματική κύηση ή θα χάσει το μωρό της. Η θρομβοφιλία εντοπίζεται με μια εξέταση και από κει και πέρα, την κατάσταση παίρνει στα χέρια του ο αιματολόγος, ο οποίος αναλαμβάνει να χορηγήσει στην έγκυο διάφορες ουσίες που μειώνουν την πηκτικότητα του αίματος. Ενώ υπάρχουν και αντιπηκτικά χάπια, στην περίπτωση της  εγκυμοσύνης, αυτά απαγορεύονται γιατί προκαλούν βλάβες στο έμβρυο.

Σε κάθε περίπτωση ο γιατρός θα σας χορηγήσει την κατάλληλη αγωγή με βάση το ιατρικο ιστορικο σας. 

No related posts.

Υπάρχουν, ωστόσο, μερικές τροφές, τις οποίες πρέπει να αποφεύγει μια έγκυος αν θέλει να έχει μια ακίνδυνη διατροφή και εγκυμοσύνη:

- Ψάρια: ειδικά τα μεγάλα ψάρια πρέπει να αποφεύγονται γιατί περιέχουν μεγάλες ποσότητες υδράργυρου. Ωμά θαλασσινά όπως τα στρείδια είναι απαγορευτικά, όπως και το σούσι γιατί υπάρχει κίνδυνος λιστερίωσης. Επιτρέπεται μόνο λίγος τόνος, καλά ψημένος, μια φορά τη βδομάδα.

 
- Συκώτι: Το σικωτάκι μπορεί να είναι ωραίος μεζές, αλλά οι έγκυες πρέπει να το αποφεύγουν, όπως επίσης και τα γκουρμέ ξενόφερτα πατέ, αλλά και παραδοσιακές συνταγές με ωμά εντόσθια, όπως το κοκορέτσι και τη μαγειρίτσα. Όλα αυτά είναι πλούσια σε Βιταμίνη Α κι έχει αποδειχθεί πως η υπερβιταμίνωση προκαλεί τερατογένεση. Παλιά έδιναν στις εγκύους να φάνε σπλήνα, γιατί έχει πολλές ποσότητες σιδήρου, κάτι που χρειάζεται η έγκυος, αλλά μπορείτε να πάρετε αυτές τις ποσότητες με την κατάλληλη ισορροπία κόκκινου κρέατος και συμπληρώματος σιδήρου.

- Μαγιονέζα: Γενικά πρέπει να αποφεύγεται ότι περιέχει ωμά αυγά γιατί υπάρχει ο κίνδυνος πρόσληψης από σαλμονέλλα.

- Κιμά και ωμά κρέατα: Όλα τα κρεατικά που τρως πρέπει να είναι πολύ καλά μαγειρεμένα. Δεν θέλεις να ρισκάρεις τον κίνδυνο να προσληφθετε από κολοβακτηρίδια, σαλμονέλα ή τοξόπλασμα.

- Άγνωστης προέλευσης γάλα και τυροκομικά: Το μη παστεριωμένο γάλα είναι απαγορευτικό, αλλά και μαλακά τυριά όπως ροκφόρ, μπρι, καμαμπέρ. Υπάρχει κίνδυνος λιστερίωσης.

- Ξηρούς καρπούς: Οι διατροφολόγοι δεν είναι κάθετα εναντίον της κατανάλωσης ξηρών καρπών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Περιορίστε τους, αν είναι δυνατόν, στο ελάχιστο (δηλαδή όταν και αν θα σας πιάσει …λιγούρα, φάτε 2-3 απλά για να σας «περάσει»). Από όλους τους ξηρούς καρπούς αποφύγετε τα καρύδια.

- Αλκοόλ: Όταν μια γυναίκα πίνει ποτό στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της αυξάνει τις πιθανότητες να γεννήσει πρόωρα. Επίσης το αλκοόλ στην εγκυμοσύνη έχει συνδεθεί με τα λιποβαρή μωρά, αλλά και με την εμφάνιση του «εμβρυϊκού αλκοολικού συνδρόμου» (Ε.Α.Σ), που χαρακτηρίζει παιδιά με κοντό ανάστημα, δυσπλασία προσώπου, προβλήματα όρασης και ακοής, χαμηλό IQ, μαθησιακές δυσκολίες και προβλήματα συμπεριφοράς.

Και να μην ξεχνάς πως κατάλληλη διατροφή στην εγκυμοσύνη είναι αυτή που περιέχει, σε ισορροπημένες ποσότητες: πρωτεϊνών, υδατανθράκων, ασβέστιο, Βιταμίνη Δ, σίδηρο και πολλές βιταμίνες.  Σε κάθε περίπτωση τα παραπάνω είναι ενδεικτικά καθώς ο γυναικολόγος είναι αυτός που θα συστήσει φαγητά στην έγκυο εξατομικευμένα

No related posts.

Παλιότερα έλεγαν πως η γυναίκα, άμα πατήσει τα 35 δύσκολα κάνει παιδί. Κι άμα φτάσει τα 40, καλύτερα να το ξεχάσει. Να που έπεσε κι αυτό το ταμπού. Η γυναίκα στα 40 δεν είναι «μεγάλη για παιδί». Σκέψου μια γυναίκα στα 40, πριν από 30 χρόνια. Είναι η ίδια με τη σημερινή σαραντάρα; Οι σημερινές σαραντάρες είναι οι τριαντάρες της περασμένης δεκαετίας. Λίγο η επιστήμη, λίγο η κοσμετική, λίγο το lifestyle που έμαθε στις γυναίκες να τρώνε καλύτερα, να γυμνάζονται καλύτερα και να προσέχουν καλύτερα την υγεία τους, έριξε τη βιολογική ηλικία των σημερινών γυναικών πολύ κάτω.

Έτσι όταν μια γυναίκα αποφασίζει στα 40 να κάνει παιδί, ο γιατρός δεν θα την αποτρέψει, αλλά θα της υποδείξει τους κινδύνους και θα της υποδείξει τους απαραίτητους ελέγχους και εξετάσεις, ώστε να παρακολουθείται στενά η υγεία εκείνης και του εμβρύου.

Στον προγεννητικό θα γίνουν οι απαραίτητες πρώτες εξετάσεις, με αναλύσεις αίματος , ούρων και κολπικού υγρού (για στίγμα μεσογειακής αναιμίας, ηπατίτιδα, HIV, ερυθρά, τοξόπλασμα σύφιλη). Ακολούθως, στη διάρκεια της εγκυμοσύνης θα γίνουν προγεννητικοί έλεγχοι σε 3 επίπεδα. Στο πρώτο, γίνεται μέτρηση του πάχους του αυχένα του εμβρύου και αμνιοπαρακέντηση, που δείχνουν αν το έμβρυο έχει κάποια χρωμωσωμιακή βλάβη. Στο δεύτερο επίπεδο, το πιο σημαντικό, είναι ο υπέρηχος, που δείχνει το έμβρυο, τα άκρα του, τα εσωτερικά του όργανα και κάποτε …αποκαλύπτει και το φύλο. Στο τρίτο επίπεδο, γίνεται ο έλεγχος Doppler, που δείχνει αν όλα πάνε καλά με το έμβρυο.

Δεν πρέπει, ωστόσο, να ξεχνάμε ούτε και τις επιπλοκές που μπορεί να παρουσιαστούν από μια εγκυμοσύνη «σε προχωρημένη ηλικία». Οι πιο συνηθισμένες είναι η προεκλαψία (ψηλή πίεση και λευκωματουρία στην εγκυμοσύνη), ο πρόωρος τοκετός λόγω της πρόωρης ρήξης των υμένων ή των συσπάσεων της μήτρας, οι ανώμαλη θέση και προβολή του εμβρύου καθώς και η δυσκολία στη φυσιολογική διεξαγωγή του τοκετού. Άλλοι κίνδυνοι, σε συνάρτηση με την ηλικία, είναι ότι υπάρχουν αυξημένα ποσοστά εξωμήτριων κυήσεων αλλά και αποβολής, η εμφάνιση διαβήτη, κ.α. 

Όλα αυτά πρέπει να λέγονται για ενημέρωση των γυναικών κι όχι για να αποτραπούν από το να αποκτήσουν παιδιά. Άλλωστε, δεν είναι η ηλικία που θα καθορίσει αν μια γυναίκα έχει δικαίωμα στη μητρότητα, αλλά η φύση: μέχρι η γυναίκα να σταματήσει να έχει έμμηνο ρύση, μπορεί να κάνει παιδιά!

No related posts.